Het herkenbare gevoel: ‘Ik doe maar wat …’

Tijdens een Zoom-call met members van het Membership-programma deze week, kwam er iets naar voren wat ik niet vaak hardop zeg, maar wat ik vandaag wél met je wil delen.

Een van de members zei:

“Ja, vaak heb ik het idee dat ik maar wat doe.”

En mijn reactie was:

“Oh, dat gevoel ken ik heel goed. Dat heb ik ook vaak. Het is bij mij niets anders.”

Krachtig

We denken soms dat we eerst alles moeten weten, voordat we mogen beginnen. Maar de waarheid is: we beginnen bijna altijd zonder het hele plaatje te overzien. En juist dát is zo krachtig.

Want zodra je begint, komen de vragen.

En zodra je vragen hebt, ga je zoeken.

Je brein gaat op zoek naar antwoorden, oplossingen, mogelijkheden.

Dat proces—tussen denken, doen en voelen—is ongelooflijk waardevol.

Laat me je meenemen naar mijn eigen verhaal.

Toen ik begin twintig was, was ik al moeder van drie kinderen. Ik woonde in een flat. Geen bijzondere plek. Maar het was een huis vol liefde, gevuld met kleine kinderstemmen en eindeloos veel speelgoed.

’s Avonds, als de kinderen in bed lagen, had ik ineens tijd voor mezelf. Tijd om te ontdekken, om te leren, om iets op te bouwen.

Ik besloot me verder te verdiepen in het maken van kleding. Niet zomaar wat proberen, maar met een duidelijke richting. Dus ik koos een programma mét examen.

Waarom? Omdat het me structuur gaf. En omdat ik wist: als ik geen stok achter de deur heb, dan laat ik het misschien weer los.

In onze kleine woonkamer stond een eenvoudige tafel in een hoek.

Niet ideaal. Geen luxe atelier. Maar het was mijn plek.

De plek waar mijn naaimachine op me wachtte.

En die kleine hoek werd mijn wereld.

Overdag was ik moeder. ’s Avonds werd ik maker.

En beetje bij beetje groeide mijn vaardigheid, mijn passie, mijn vertrouwen.

Het was allesbehalve perfect.

Maar het was wél echt.

En dat is genoeg. Sterker nog: dat is waardevol.

Ik nodig je uit om vandaag eens stil te staan bij jouw situatie.

Wat houdt je tegen?

Welk hoekje van jouw huis, of welk uurtje in jouw week, zou je kunnen vrijmaken voor datgene waar je hart sneller van gaat kloppen?

Wacht niet op perfectie.

Omarm het rommelige begin.

Gun jezelf de vrijheid om ‘maar wat te doen’.

Want in dat ‘maar wat doen’ ligt vaak de eerste stap naar iets groters verborgen.