Een weekendreflectie over de handen die mode vormgaven

De weekenden brengen een ander ritme met zich mee. Een moment van verstilling. Niet om stil te vallen, maar om opnieuw contact te maken — met jezelf, met je ambacht, en soms: met de geschiedenis.

Dit weekend zit ik met een kop koffie en een bijzonder boek op schoot:

Au cœur des maisons de couture van Sophie Kurkdjian en Sandrine Tinturier.

Het vertelt de sociale geschiedenis van de vrouwen die werkten in de grote Parijse modehuizen tussen 1880 en 1950 — een kant van couture waar zelden over wordt gesproken.

Niet de beroemde ontwerpers van wie we de namen kennen.

Maar de vrouwen achter de schermen: de borduursters, coupeuses, patroonmakers.

Zij werkten met hun handen, vaak lange dagen, en brachten de dromen van couture tot leven — in stilte, vaak zonder erkenning.

Als iemand die dagelijks met couturetechnieken werkt en deze ook onderwijst, raakt dit mij diep.

We eren vaak de ontwerpen, de creativiteit, het eindresultaat…

Maar hoe vaak staan we stil bij het stille vakmanschap dat daaraan voorafgaat?

Deze verhalen helpen mij herinneren waar ik vandaan kom. Ze plaatsen mijn werk in een bredere context. Ze maken duidelijk dat couture niet alleen draait om creativiteit, maar óók om discipline, toewijding, herhaling en verfijning — en bovenal: om mensen. Mensen die in schoonheid geloofden, steek voor steek.

En ja, het helpt me ook om mijn Frans weer even op te frissen 😉

En jij?

Hoe breng jij je weekend door?

📚 Lees je iets dat je inspireert?

🧵 Werk je met je handen aan een project?

🎧 Luister je naar een podcast die je aan het denken zet?

Ik hoor graag wat jou voedt in het weekend — letterlijk of figuurlijk.

Laat het me weten in een reactie of via LinkedIn. Misschien kunnen we elkaar inspireren.

Warme groet,

Saskia